Bukowski / The Way the Dead Love

Τουλάχιστον 15 χρόνια πριν - και κάπου εκεί στο 2003 - η Χολιγουντιανή εταιρεία παραγωγής Klasky Csupo, που ειδικεύεται στα animation και είναι μεταξύ άλλων υπεύθυνη για κάποια επεισόδια των Simpsons καθώς και των Rugrats, αποφάσισε να κάνει μια animation ταινία μεγάλου μήκους με ήρωα τον Χένρι Τσινάσκι και τις περιπέτειές του. Οι φήμες λένε πως φωνή στον Τσινάσκι θα έδινε ο Τζόνι Ντεπ ενώ για την μουσική επένδυση του animation είχαν ενδιαφερθεί ο Peter Gabriel καθώς και οι Radiohead. Το σενάριο που φυσικά ήταν εμπνευσμένο από τα διηγήματα του Μπουκόφσκι, είχε γράψει ο συγγραφέας Bruce Wagner ενώ τον σχεδιασμό είχε αναλάβει ο Laslo Nosek που τελικά εκείνη την χρονιά ασχολήθηκε και τέλειωσε το Rugrats go Wild.

Το The Way the Dead Love, όπου θα ήταν και ο τίτλος της ταινίας, τελικά δεν έγινε ποτέ αλλά αυτό που έγινε ήταν κάποιοι πιλότοι για το animation που όπως φαίνεται από τα παρακάτω πέντε επεισόδια που κυκλοφόρησαν, (χωρίς τον Τζόνι Ντεπ) το πρότζεκτ προχωρούσε αρκετά καλά. Για τον λόγο τελικά που δεν έγινε ποτέ το The Way the Dead Love, άγνωσται αι βουλαί της Λίντα Λί και του Ιδρύματος Μπουκόφσκι!

ο άντρας με τα όμορφα μάτια

Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά και πιο όμορφα animation που έχουνε γίνει πάνω σε ποίημα του Μπουκόφσκι. Καμωμένο το 1999 από τον Βρετανό animator, Jonathan Hodgson και τον εικονογράφο Jonny Hannah, το The Man with the Beautiful Eyes - που υπήρχε μέσα στη συλλογή The Last Night of the Earth Poems και πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 από τον Black Sparrow - αποτυπώνεται ιδανικά μέσα σε τούτο το πεντάλεπτο animation όπου και η απαγγελία του ποιήματος παίζει τον δικό της ρόλο.

The Man with the Beautiful Eyes from Jonathan Hodgson on Vimeo.

ο άντρας με τα όμορφα μάτια

όταν ήμασταν παιδιά

υπήρχε ένα παράξενο σπίτι

όλα τα στόρια ήταν

πάντα

κατεβασμένα

και ποτέ δεν ακούγαμε φωνές

εκεί μέσα

και η αυλή ήταν γεμάτη

καλάμια

και μας άρεσε να παίζουμε μέσα

στις καλαμιές

παριστάνοντας πως ήμασταν

ο Ταρζάν

 (αν και δεν υπήρχε καμία

Τζέιν).

και υπήρχε μια

λιμνούλα με ψάρια

μια μεγάλη

γεμάτη από τα

μεγαλύτερα χρυσόψαρα

που είχες δει ποτέ

και ήταν

εξημερωμένα.

έβγαιναν στην

επιφάνεια του νερού

και άρπαζαν κομμάτια

ψωμιού

από τα χέρια μας.

οι γονείς μάς

είχαν πει:

«μην πλησιάσετε ποτέ αυτό

το σπίτι.»

έτσι, φυσικά,

εμείς πήγαμε.

αναρωτιόμασταν αν κάποιος

ζούσε εκεί

πέρασαν εβδομάδες και

δεν είδαμε ποτέ

κανέναν.

ύστερα μια μέρα

ακούσαμε

μια φωνή

από το σπίτι

«ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΗ

ΠΟΥΤΑΝΑ!»

ήταν ενός άντρα

η φωνή.

τότε η σήτα της

πόρτας

του σπιτιού

άνοιξε απότομα

και ο άντρας

βγήκε

έξω.

κρατούσε ένα

μικρό μπουκάλι ουίσκι

στο δεξί του

χέρι.

ήταν γύρω στα

30.

είχε ένα πούρο

στο

στόμα του,

χρειαζόταν ξύρισμα.

τα μαλλιά του ήταν

ανάκατα και

και αχτένιστα

και ήταν

ξυπόλητος

μ’ ένα φανελάκι

και το σώβρακο.

αλλά τα μάτια του

ήταν

φωτεινά.

φλέγονταν

από

λάμψη

και είπε,

 «Έι, μικροί μου

κύριοι,

ελπίζω πως

περνάτε

καλά;»

ύστερα μας έσκασε ένα

μικρό χαμόγελο

και μπήκε

πάλι μέσα στο

σπίτι.

φύγαμε,

επιστρέψαμε πίσω στην

αυλή των γονιών μου

και σκεφτήκαμε

το γεγονός.

οι γονείς μας,

αποφασίσαμε,

μας ήθελαν

να μείνουμε μακριά

από εκεί

επειδή

δεν ήθελαν ποτέ

να δούμε κάποιον άντρα

έτσι

έναν δυνατό ατόφιο

άντρα

με

όμορφα

μάτια.

οι γονείς μας

ντρέπονταν

που δεν ήταν

σαν

αυτόν

τον άντρα,

γι’ αυτό

μας ήθελαν

να μείνουμε

μακριά.

αλλά

εμείς επιστρέψαμε

σε εκείνο το σπίτι

και στα καλάμια

και στα εξημερωμένα

χρυσόψαρα.

επιστρέψαμε πίσω

πολλές φορές

για πολλές εβδομάδες

αλλά πότε δεν

είδαμε

ή ακούσαμε

τον άντρα

ξανά.

τα στόρια ήταν

κατεβασμένα

όπως πάντα

και υπήρχε

ησυχία.

ύστερα μια μέρα

καθώς γυρνάγαμε πίσω από το

σχολείο

αντικρίσαμε το

σπίτι.

είχε καεί

ολοσχερώς,

δεν είχε μείνει

τίποτα,

απλά να σιγοκαίνε

τα τυλιγμένα στα μαύρα

θεμέλια

και πήγαμε στην

λιμνούλα με τα ψάρια

και δεν υπήρχε

καθόλου νερό

μέσα

και τα μεγάλα

πορτοκαλί χρυσόψαρα

ήταν νεκρά

εκεί,

άνυδρα.

επιστρέψαμε πίσω στην

αυλή των γονιών μου

και συζητήσαμε το όλο

γεγονός

και αποφασίσαμε ότι

οι γονείς μας είχαν

κάψει το

σπίτι τους

τους είχαν

σκοτώσει

είχαν σκοτώσει τα

χρυσόψαρα

επειδή ήταν

όλα τόσο

όμορφα

ακόμα και το δάσος

με τις καλαμιές το είχαν

κάψει.

είχαν

φοβηθεί

τον άντρα με τα

όμορφα

μάτια.

και

εμείς φοβόμασταν

τότε

ότι

καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας

πράγματα σαν αυτό

θα

συνέβαιναν

ότι κανένας

δεν ήθελε

κανέναν

να είναι

δυνατός και

όμορφος

μ’ αυτόν τον τρόπο

ότι

άλλοι ποτέ δεν

θα το επέτρεπαν

και ότι

πολλοί άνθρωποι

θα έπρεπε να

πεθάνουν.

Μετάφραση: Γιάννης Ζελιαναίος

Ω, Ναι

υπάρχουν χειρότερα πράγματα από

το να είσαι μόνος

αλλά συχνά παίρνει δεκαετίες

να το συνειδητοποιήσεις

κι ακόμη πιο συχνά

όταν το συνειδητοποιείς 

είναι πολύ αργά

και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο

από

το να είναι πια αργά

Μέσα από την συλλογή War All the Time, Poems 1981-1984, Black Sparrow Press (1984)

Κι εδώ ένα stopmotion animation βασισμένο στο παραπάνω ποίημα

Δεν ξέρω τι είμαι, πάω στο μπάνιο

Ένα χρόνο και πριν την κάνει για πάντα, ο Τσαρλς Μπουκόφσκι κάθισε ένα απόγευμα στο σπίτι του στο Σαν Πέντρο για να ηχογραφήσει ποιήματα και ιστορίες μέσα από την συλλογή του, Run With the Hunted. Το βιβλίο θα κυκλοφορούσε και ως audio book σε κασέτα το 1998, ενώ το 2000 στο cd, Charles Bukowski: Uncensored βρίσκουμε όλη την ηχογράφηση που έγινε σε εκείνο το σπίτι, όπου πέρα από τα ποιήματα και τις ιστορίες, έχουμε τον Χανκ να εξομολογείται πράγματα από το παρελθόν του, συζητώντας με την γυναίκα του Λίντα και διάφορες ακόμα ενδιαφέρουσες ιστορίες.

Τα Quoted Studios που ειδικεύονται στο να παίρνουν κομμάτια «χαμένων» συνεντεύξεων συγγραφέων, μουσικών, ηθοποιών και λοιπών προσωπικοτήτων, δημιουργώντας animation πάνω σε αυτά, απομόνωσαν ένα κομμάτι από εκείνες τις ηχογραφήσεις στο Σαν Πέντρο, με τον Μπουκόφσκι να λέει ως συνήθως πάντα κάτι… μπουκοφσκικό!

Μπύρα

Animation της ομάδας Nerdo πάνω στο ποίημα Μπύρα του Τσαρλς Μπουκόφσκι που εμφανίζεται μέσα στην ποιητική συλλογή, Η Αγάπη είναι ένα Σκύλος από την Κόλαση, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Απόπειρα και σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα.

Ούτε που ξέρω πόσες μπύρες

έχω κατεβάσει

περιμένοντας να γίνει

κάτι της προκοπής.

Ούτε που ξέρω πόσο κρασί, πόσο ουίσκι,

πόση μπύρα

- μπύρα ιδίως -

έχω κατεβάσει.

Χωρίζοντας με γυναίκες,

περιμένοντας το χτύπημα του τηλεφώνου,

περιμένοντας τον ήχο βημάτων·

και το τηλέφωνο να μη χτυπά

παρά μονάχα όταν είναι πια αργά

και τα βήματα να μη φτάνουν

παρά μονάχα όταν είναι πια αργά.

Όταν κοντεύει το στομάχι να μου βγει

από το στόμα,

έρχονται, φρέσκιες-φρέσκιες, σαν ανοιξιάτικα λουλούδια:

“Μα τι στο διάολο έχεις πάθει;

Έτσι που έγινες θα κάνεις

τρεις μέρες να με γαμήσεις!”

Τα θηλυκά κρατιούνται καλά.

Ζουν επτάμισι χρόνια παραπάνω

από τ’ αρσενικά και πίνουν ελάχιστη μπύρα

μιας και ξέρουν πως κάνει κακό

στη σιλουέτα.

Την ώρα που εμείς τρελαινόμαστε,

εκείνες γυρίζουν,

γελώντας, χορεύοντας

με σκληροτράχηλους καμπόυδες.

Πάει καλά! Υπάρχει και η μπύρα.

Κάργα σακούλες μ’ άδεια μπουκάλια,

κι όταν τραβήξεις κανένα,

τ’ άλλα πέφτουν απ’ το βρεγμένο πάτο

της χαρτοσακούλας,

κατρακυλώντας,

χτυπώντας,

αδειάζοντας γκρίζες στάχτες, νοτισμένες,

κι αποπίματα.

Ή πάνε και πέφτουν στις 4 το πρωί,

κάνοντας το μόνον ήχο

της ζωής σου.

Μπύρα.

Θάλασσες, ποτάμια μπύρα.

Μπύρα, μπύρα, μπύρα.

Το ράδιο παίζει ερωτικά

τραγουδάκια

καθώς το τηλέφωνο σωπαίνει ακόμα,

πάνω-κάτω

και παντού

μονάχα μπύρα.

BEER by Charles Bukowski from NERDO on Vimeo.