A Sad Flower in the Sand

Ο Τζων Φάντε ήταν ο συγγραφέας που άσκησε την μεγαλύτερη επιρροή πάνω στα γραπτά του Μπουκόφσκι, κάτι που δεν παρέλειπε ποτέ να αναφέρει ο Χανκ σε συνεντεύξεις του για τον Θεό του, όπως τον αποκαλούσε χαρακτηριστικά.
Ο Τζων Φάντε γεννήθηκε στο Ντένβερ το 1909 και πέθανε στις 8 Μαΐου του 1983. Παιδί Ιταλοαμερικανικής οικογένειας που πάλευε σκληρά για τα προς το ζην, έφυγε από το σπίτι του στα 21 για το Λος Άντζελες όπου και θα κυνηγούσε το όνειρό του να γίνει συγγραφέας. Ο πατέρας του αλκοολικός για πολλά χρόνια και όπως χαρακτηριστικά έγραψε ο Φάντε σε ένα γράμμα στον μέντορά του Mencken, «Ο πατέρας μου ήταν πολύ ευτυχισμένος όταν γεννήθηκα. Ήταν τόσο ευτυχισμένος ώστε κάθισε και μέθυσε κι έμεινε μεθυσμένος για μια εβδομάδα. Περιστασιακά για τα τελευταία 21 χρόνια, συνέχιζε να γιορτάζει τον ερχομό μου». Ο Φάντε στο Λος Άντζελες  θα γράψει τα μυθιστορήματα The Road to Los Angeles, Dreams from Bunker Hill καθώς και το Ask the Dust, ώσπου θα τον ανακαλύψει ο H.L. Mencken, (δημοσιογράφος, κριτικός, κ.α) θα τον δημοσιεύσει και θα τον μπάσει ως σεναριογράφο στο αναθεματισμένο Χόλυγουντ. Όλα αυτά και άλλα πολλά για τη ζωή και το έργο του Τζων Φάντε περιγράφονται και κινηματογραφούνται στο ντοκιμαντέρ A Sad Flower in the Sand, σε σκηνοθεσία Jan Louter, όπου ο τίτλος του είναι παρμένος μέσα από το βιβλίο του Φάντε, Ρώτα τη Σκόνη, (μ.τ.φ. Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Μεταίχμιο). Σε αυτό το μονόωρο φιλμ που αξίζει το κόπο να παρακολουθήσετε, μιλάνε για τον συγγραφέα, μεταξύ άλλων, η γυναίκα του Τζόυς, οι γιοί του Τζιμ και Νταν Φάντε, (ο δεύτερος ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του κι έγινε ένα σπουδαίος συγγραφέας και ποιητής), ο εκδότης του Μπουκόφσκι αλλά και του Φάντε, Τζων Μάρτιν καθώς και ο σεναριογράφος της ταινίας του Ρομάν Πολάνσκι, Chinatown, για το πόσο τον επηρέασε το Ρώτα την Σκόνη στην συγγραφή του σεναρίου και όχι μόνο. Το ντοκιμαντέρ διαβαίνει στους δρόμους του Λος Άντζελες και τα μέρη που έζησε και δημιούργησε ο Φάντε, με υλικό από την τότε περίοδο καθώς και πως είναι σήμερα, (το 2001 τουλάχιστον που γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ).

Για την σχέση τώρα μεταξύ Φάντε & Μπουκόφσκι ανατρέξτε στο δεύτερο τεύχος του φανζίν. Μια γεύση για τα περιεχόμενα ΕΔΩ



Τεύχος 2wo / κυκλοφορεί την Δευτέρα 21 Μαΐου



Περιεχόμενα

Φάντε – Μπουκόφσκι
Ο Χένρι Τσινάσκι συναντάει τον Αρτούρο Μπαντίνι
(μέρος πρώτο)

  • Εισαγωγικό
  • Απόσπασμα μέσα από τις Γυναίκες του Μπουκόφσκι.
  • Επιστολές μεταξύ Τσαρλς Μπουκόφσκι και Μπεν Πλέσαντς για τον Τζων Φάντε.
  • Ο Μπουκόφσκι απαντάει σε ερωτήσεις σχετικά με τον Φάντε.
  • Συνέντευξη του Φάντε για το Ρώτα τη Σκόνη και για τον Μπουκόφσκι.
  • Δυο επιστολές του Μπουκόφσκι προς τον Φάντε.
  • Εισαγωγικό του Μπουκόφσκι για το Ρώτα τη Σκόνη.
  • Ένα κείμενο του Φάντε για το Μπάνκερ Χιλ όπου έγραψε το Ρώτα τη Σκόνη.

 Τέλος πρώτου μέρους

Το αφιέρωμα "Φάντε – Μπουκόφσκι. Ο Χένρι Τσινάσκι συναντάει τον Αρτούρο Μπαντίνι" θα ολοκληρωθεί στο τρίτο τεύχος του φανζίν.

Το δεύτερο τεύχος του φανζίν Γύρω απ’ τον Μπουκόφσκι κυκλοφορεί την Δευτέρα 21 Μαΐου σε 199 αντίτυπα και διανέμεται αποκλειστικά από την Στέγη Bibliotheque.

ο άντρας με τα όμορφα μάτια

Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά και πιο όμορφα animation που έχουνε γίνει πάνω σε ποίημα του Μπουκόφσκι. Καμωμένο το 1999 από τον Βρετανό animator, Jonathan Hodgson και τον εικονογράφο Jonny Hannah, το The Man with the Beautiful Eyes - που υπήρχε μέσα στη συλλογή The Last Night of the Earth Poems και πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 από τον Black Sparrow - αποτυπώνεται ιδανικά μέσα σε τούτο το πεντάλεπτο animation όπου και η απαγγελία του ποιήματος παίζει τον δικό της ρόλο.

The Man with the Beautiful Eyes from Jonathan Hodgson on Vimeo.



ο άντρας με τα όμορφα μάτια

όταν ήμασταν παιδιά
υπήρχε ένα παράξενο σπίτι
όλα τα στόρια ήταν
πάντα
κατεβασμένα
και ποτέ δεν ακούγαμε φωνές
εκεί μέσα
και η αυλή ήταν γεμάτη
καλάμια
και μας άρεσε να παίζουμε μέσα
στις καλαμιές
παριστάνοντας πως ήμασταν
ο Ταρζάν
 (αν και δεν υπήρχε καμία
Τζέιν).
και υπήρχε μια
λιμνούλα με ψάρια
μια μεγάλη
γεμάτη από τα
μεγαλύτερα χρυσόψαρα
που είχες δει ποτέ
και ήταν
εξημερωμένα.
έβγαιναν στην
επιφάνεια του νερού
και άρπαζαν κομμάτια
ψωμιού
από τα χέρια μας.

οι γονείς μάς
είχαν πει:
«μην πλησιάσετε ποτέ αυτό
το σπίτι.»
έτσι, φυσικά,
εμείς πήγαμε.
αναρωτιόμασταν αν κάποιος
ζούσε εκεί
πέρασαν εβδομάδες και
δεν είδαμε ποτέ
κανέναν.

ύστερα μια μέρα
ακούσαμε
μια φωνή
από το σπίτι
«ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΗ
ΠΟΥΤΑΝΑ

ήταν ενός άντρα
η φωνή.

τότε η σήτα της
πόρτας
του σπιτιού
άνοιξε απότομα
και ο άντρας
βγήκε
έξω.

κρατούσε ένα
μικρό μπουκάλι ουίσκι
στο δεξί του
χέρι.
ήταν γύρω στα
30.
είχε ένα πούρο
στο
στόμα του,
χρειαζόταν ξύρισμα.
τα μαλλιά του ήταν
ανάκατα και
και αχτένιστα
και ήταν
ξυπόλητος
μ’ ένα φανελάκι
και το σώβρακο.
αλλά τα μάτια του
ήταν
φωτεινά.
φλέγονταν
από
λάμψη
και είπε,
 «Έι, μικροί μου
κύριοι,
ελπίζω πως
περνάτε
καλά;»

ύστερα μας έσκασε ένα
μικρό χαμόγελο
και μπήκε
πάλι μέσα στο
σπίτι.

φύγαμε,
επιστρέψαμε πίσω στην
αυλή των γονιών μου
και σκεφτήκαμε
το γεγονός.

οι γονείς μας,
αποφασίσαμε,
μας ήθελαν
να μείνουμε μακριά
από εκεί
επειδή
δεν ήθελαν ποτέ
να δούμε κάποιον άντρα
έτσι
έναν δυνατό ατόφιο
άντρα
με
όμορφα
μάτια.

οι γονείς μας
ντρέπονταν
που δεν ήταν
σαν
αυτόν
τον άντρα,
γι’ αυτό
μας ήθελαν
να μείνουμε
μακριά.

αλλά
εμείς επιστρέψαμε
σε εκείνο το σπίτι
και στα καλάμια
και στα εξημερωμένα
χρυσόψαρα.
επιστρέψαμε πίσω
πολλές φορές
για πολλές εβδομάδες
αλλά πότε δεν
είδαμε
ή ακούσαμε
τον άντρα
ξανά.

τα στόρια ήταν
κατεβασμένα
όπως πάντα
και υπήρχε
ησυχία.

ύστερα μια μέρα
καθώς γυρνάγαμε πίσω από το
σχολείο
αντικρίσαμε το
σπίτι.

είχε καεί
ολοσχερώς,
δεν είχε μείνει
τίποτα,
απλά να σιγοκαίνε
τα τυλιγμένα στα μαύρα
θεμέλια
και πήγαμε στην
λιμνούλα με τα ψάρια
και δεν υπήρχε
καθόλου νερό
μέσα
και τα μεγάλα
πορτοκαλί χρυσόψαρα
ήταν νεκρά
εκεί,
άνυδρα.

επιστρέψαμε πίσω στην
αυλή των γονιών μου
και συζητήσαμε το όλο
γεγονός
και αποφασίσαμε ότι
οι γονείς μας είχαν
κάψει το
σπίτι τους
τους είχαν
σκοτώσει
είχαν σκοτώσει τα
χρυσόψαρα
επειδή ήταν
όλα τόσο
όμορφα
ακόμα και το δάσος
με τις καλαμιές το είχαν
κάψει.

είχαν
φοβηθεί
τον άντρα με τα
όμορφα
μάτια.

και
εμείς φοβόμασταν
τότε
ότι
καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας
πράγματα σαν αυτό
θα
συνέβαιναν
ότι κανένας
δεν ήθελε
κανέναν
να είναι
δυνατός και
όμορφος
μ’ αυτόν τον τρόπο
ότι
άλλοι ποτέ δεν
θα το επέτρεπαν
και ότι
πολλοί άνθρωποι
θα έπρεπε να
πεθάνουν.

Μετάφραση: Γιάννης Ζελιαναίος